Wie ben ik?

Wie ik ben?

Ik ben Mirjam, geboren in 1962, het 4e kind in een gezin met 6 kinderen, in het bollendorp Lisse, daar waar de Keukenhof van eind maart tot na het pinksterweekend hoogtijdagen viert en de hele wereld de mooie bollenperken komt bekijken. Daar waar de toeristen in die periode levensgevaarlijk kunnen zijn omdat ze gewoon ineens op hun remmen gaan staan om de uitgestrekte gekleurde bollenvelden te fotograferen. De wijk waarin ik opgroeide heet “de Engel”, ik ben er eerder 1 met de hoofdletter B ervoor.

Ik ben gescheiden van de vader van mijn kinderen, we hebben samen 6 kinderen gekregen. Gijs is in 1989 na 6 maanden zwangerschap levenloos geboren. In 1990 mocht ik moeder worden en blijven van een zoon, in 1993 melde een dochter zich aan. Lieselotte is in 1995 na 7 maanden zwangerschap levenloos geboren.
in 1996 kwam wederom een zoon. De benjamin van het gezin is mijn dochter die in deze eeuw in het jaar 2000 is geboren. In 2007 ben ik gescheiden van hun vader. Een lieve man, maar we groeiden hard uit elkaar door zijn autisme. Helaas is autisme in ons geval erfelijk, en heb ik hier dus ook mee te maken met mijn kroost. Niet allemaal, en uit bescherming noem ik ook geen namen wie wel en wie niet. Mijn naasten weten het, en dat is voldoende. Ik werd single moeder, en deed co-ouderschap met mijn ex. We leven nog altijd op hele goede voet met elkaar, waar onze kinderen ons heel dankbaar voor zijn. Ik vind het niet meer dan normaal om respectvol met elkaar om te blijven gaan, zeker voor de kinderen. We geven in ieder geval het goede voorbeeld hoe men met elkaar om hoort te blijven gaan. Ik kan er heel boos om worden als mensen na een scheiding in de vechtmodus gaan. De kinderen zijn dan juist de dupe, en omdat je alleen maar aan het proberen bent, om het de ander zo moeilijk mogelijk te maken, kan je zelf ook niet verder met je leven. Ik vind dat echt zo dom! Zet je eigen ego opzij, en denk ten alle tijde aan het belang van de kinderen, die ooit door de liefde op de wereld zijn gezet. Zo, dit wilde ik al zolang een keer zeggen, al raak ik hier maar een paar mensen mee, dan heb ik toch nog iets bereikt.

In 2008 raakte ik mijn baan kwijt, door een combinatie van een burn-out, crisis en onbegrip. Met heel veel plezier heb ik ruim 12 jaar bij een groot tuincentrum gewerkt, achter de kassa en bij de klantenservice.

In 2009 leerde ik mijn huidige Amsterdamse man kennen. In 2010 zijn wij 2 keer met elkaar getrouwd, 1 keer in het geweldige Las Vegas, en om ons Amerikaanse huwelijk officieel in Nederland te maken de 2e keer in Lisse. Hij is echt mijn soulmate, en de allerliefste man van de hele wereld!

In 2014 heb ik de diagnose ADHD gekregen. Ik begrijp nu waarom veel dingen in mijn leven gelopen zijn zoals ze gelopen zijn.

Sinds januari 2016 zijn wij in Amsterdam gaan wonen. Onze oudste zoon woont al een aantal jaar in Amsterdam. Onze oudste dochter woont al een tijdje samen met haar vriend in Laren gelderland, en werkt daar als verzorgende IG bij de oudere medemens. Mijn zoon die daarna weer komt woont bij zijn vader, waar hij een grote zolder tot zijn beschikking heeft. En dan onze benjamin, nog een dochter, woont ook bij haar vader. Ze heeft hier wel een tijd gewoont bij ons in Amsterdam, maar ze miste haar vriendinnen en vond het moeilijk om hier haar sociale leeftijd op te bouwen.

Dit verhaal had veel eerder klaar moeten zijn, maar iedere keer, bij elke gebeurtenis dwaalde ik af. Ik heb uiteindelijk veel gekopieerd, geplakt en in de bewaarstatus gezet. Allemaal leuk blog materiaal, waaruit iedereen mij nog beter zal gaan leren kennen.